Vrijwilligers. Onmisbaar. Ook bij Bio Vakantieoord. Om hand- en spandiensten te verrichten in het Meetingpoint. Of bij te springen in de manege in 't Biobos. Of om onderhoud te plegen aan de bungalows.
We stellen je regelmatig een van onze helpende helden voor. Vandaag is het de beurt aan Wim Marsen (65), hovenier voor het leven.

Hoe ben je bij Bio terecht gekomen?

‘Door mijn echtgenote. Eigenlijk zou ik - met het diploma Tuinbouwschool op zak - in de voetsporen treden van mijn vader; groentekweker in Vinkeveen. Maar toen ik mijn vrouw leerde kennen, bleek haar broer hovenier te zijn. Een vak met veel meer perspectief. Daarom heb ik ook een opleiding aan de Hoveniersvakschool gevolgd. Na een baan als voorman bij een tuinbedrijf, kwam Bio Vakantieoord op mijn pad. Die kans heb ik in 1980 gegrepen en nooit meer losgelaten. Ook niet na mijn pensioen afgelopen maart. Want nu ben ik vrijwilliger, twee dagen per week.’

Waarvan ging je hart sneller kloppen?

‘De ruimte, de bossen, de bungalows, de manege, de rust én de gasten. Mijn pa en ma hebben tien kinderen op de wereld gezet, waarvan drie met een verstandelijke beperking. Dit park voelt voor mij dus een beetje als thuis. Het is de kunst om dat thuisgevoel op onze gasten over te brengen. Daaraan draagt de buitendienst graag een steentje bij. Niet alleen door al het groen tip top in orde te houden. Maar ook om ervoor te zorgen, dat de bestrating er netjes bij ligt. En de riolering goed blijft werken.’

Wat doe je hier allemaal?

‘Op dit moment probeer ik vooral mijn groene kennis over te brengen aan mijn opvolger: zoon Koen. Die is geknipt voor deze baan. Een vakman, die er helemaal voor gaat. Het is heerlijk met hem samen te werken. Als collega, maar ook als vader. “Pap,” zei hij laatst: “Ik leer je nu pas echt goed kennen.” Er is daar nu ook alle gelegenheid voor, omdat we veel meer tijd dan vroeger delen.’

Hoe vind je het om vrijwilliger te zijn?

‘Ik ben er ingerold, na een loopbaan van 35 jaar. Natuurlijk nemen ze je dan serieus. Maar dat geldt ook voor de andere vrijwilligers. Of je nu van timmeren, tuinieren of het organiseren van activiteiten houdt. Zaken zijn hier goed geregeld, de mogelijkheden oneindig. Dat geldt ook voor leerlingen van de buitendienst, die hier een deel van hun opleiding volgen. Je kunt hier echt alle kanten op.’
Hoe ziet de toekomst eruit?

‘Als lijf en leden het toestaan, dan blijf ik hier nog zeker vijf jaar rondlopen. Maar thuis ben ik ook nog met enkele tuinprojecten bezig. Op ons perceel van 450 vierkante meter. Toch leg ik het gereedschap ook wel eens opzij hoor. Om met de kinderen en kleinkinderen op vakantie te gaan bijvoorbeeld. Of voor het favoriete uitje met kleindochter Amber. ‘Kom opa,’ zegt ze dan: ‘We gaan naar óns circus.’