Stilzitten is helemaal niets voor mij
Kemal Ozmay, vrijwilliger bij het Bio Vakantieoord...
Kemal Ozmay, vrijwilliger bij het Bio vakantieoord
Vrijwilligers. Onmisbaar. Ook bij Bio Vakantieoord. Om hand- en spandiensten te verrichten in het Meetingpoint. Of bij te springen in de manege in 't Biobos. Of om onderhoud te plegen aan de bungalows.
We stellen je regelmatig een van onze helpende helden voor. Vandaag is het de beurt aan Kemal Ozmay
Hoe ben je bij Bio terecht gekomen?
'Na de sluiting van mijn meubelatelier had ik weinig om handen. Stilzitten is helemaal niets voor mij. Daarom ben ik op internet gaan kijken. Om iets te vinden, waarvoor ik mij nuttig kan maken. Maar wel bij een maatschappelijk verantwoorde club. Toen kwam ik al snel bij Bio Vakantieoord terecht. Afspraak gemaakt, vanuit Arnhem hier naartoe gegaan en …. ik was meteen verkocht.'
Waarvan ging je hart sneller kloppen?
'Het groen, de mooie gebouwen, de lieve gasten, de leuke medewerkers, de manege. Alles! Ik leef nog volop, maar ben nu al in het paradijs. Dit is zo'n mooie plek: ik ga nooit meer weg. Bij Bio wil ik oud worden en mijn pensioen halen. Bovendien kan ik mijn hart ophalen met allerlei klussen. Er valt voorlopig nog genoeg te doen.'
Wat doe je hier allemaal?
'Van alles. Zoals het opknappen van de technische beheerdersruimte. Dat heb ik in een compleet nieuw jasje gestoken. Prima gelukt. Tenminste, dat krijg ik van iedereen te horen. Verder heb ik een kippenhok op de kinderboerderij in elkaar getimmerd. En een binnenruimte voor de grotere beesten. Maar ook het herinrichten van de werkplaats staat op de verlanglijst. En meubels maken uiteraard.'
Hoe ervaar je de samenwerking?
'In het begin maken de collega's je prima wegwijs in het park. Je wordt echt niet in het diepe gegooid. Ook wat dat betreft, is dit een professionele organisatie. Verder krijg ik alle vrijheid, als ik met de juiste mensen overleg. De technisch beheerder bijvoorbeeld. Of de directeur. Ook die neemt de tijd voor de vrijwilligers.'
Hoe ziet de toekomst eruit?
'Zonnig. Ik ben gelukkig hier en het thuisfront gunt mij dit. Als alles goed gaat, dan kan ik in 2019 van mijn AOW genieten. En na 33 jaar dankbaar vaarwel zeggen tegen het land, dat mij ooit opnam als vluchteling. Dan ga ik naar mijn geboortestreek, waarvan een deel in het huidige Turkije ligt. Bij de Zwarte Zee. Ik ben alleen geen Turk, maar een Laz. En daar ben ik reuze trots op.'
